Şöyle yazdı Chatgpt..
..
Okulun son günüydü. Öğretmen tahtaya son notları yazarken sınıfın yarısı çoktan yaz planları yapmaya başlamıştı. Arka sırada oturan Ege ise kalemini çevirip camdan dışarı bakıyordu.
“Üç ay özgürlük,” dedi yanındaki arkadaşı Arda.
Ege omuz silkti.
“Benim yazlar hep aynı geçiyor.”
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
İçeri geç kalan biri gibi hızlıca giren kız, öğretmenden özür dileyip en arkadaki boş sıraya geçti. Dağılmış saçları, elindeki fotoğraf makinesi ve aceleyle nefes alışından belli oluyordu; belli ki yine bir yere yetişmeye çalışmıştı.
Sınıftaki çoğu kişi onu tanıyordu.
Defne.
Okulun en garip ama en eğlenceli insanlarından biri olarak biliniyordu. Bir gün çatıda gün batımı fotoğrafı çeker, ertesi gün okul bahçesine gizlice hamak kurardı. Geçen ay müdür yardımcısının odasına yanlışlıkla martı soktuğu bile söyleniyordu.
Ders bitince herkes dışarı fırladı. Ege çantasını alırken Defne ona döndü.
“Senin bisikletin var mı?”
Ege afalladı.
“Merhaba bile demeden mi?”
“Konu acil.”
“Var…”
Defne sırıttı.
“Harika. O zaman bu gece kaçırıyorum seni.”
“Ne?”
“Macera.”
“Bu açıklama hiç güven vermedi.”
Akşam olduğunda Ege hâlâ neden kabul ettiğini bilmiyordu. Ama şimdi sahil yolunda bisiklet sürüyorlardı. Denizden gelen rüzgâr yüzlerine çarpıyor, yol boyunca palmiyeler sallanıyordu.
Defne önde gidiyor, ara sıra dönüp bağırıyordu:
“Yavaş kalıyorsun!”
“Sen Formula 1 pilotu musun?!”
Bir süre sonra şehir ışıkları geride kaldı. Sahil daha sessiz hâle geldi. Yolun bir tarafı deniz, diğer tarafı sık çam ormanlarıyla kaplıydı.
Sonunda küçük bir koya vardılar.
Kıyıda eski bir tahta kulübe vardı. Önünde birkaç renkli ışık asılıydı. Hafif müzik sesi geliyordu.
Ege şaşkınlıkla baktı.
“Burası ne?”
Defne bisikletten indi.
“Gizli gençlik üssü.”
“Bu daha da tehlikeli geldi.”
Kulübenin içinde birkaç genç oturmuş gitar çalıyor, bazıları marshmallow kızartıyordu. Herkes birbirini yıllardır tanıyor gibiydi. Defne içeri girer girmez alkış koptu.
“Sonunda geldin!”
“Yeni kurban mı buldun?”
Ege gülerek başını salladı.
“Ben neden geldim gerçekten?”
“Çünkü sıkıcı görünüyordun,” dedi Defne. “Seni biraz hayata döndürüyoruz.”
Gece ilerledikçe ortam daha da eğlenceli hâle geldi. Biri gitarla eski şarkılar çalıyor, biri saçma korku hikâyeleri anlatıyordu. Bir ara Defne ile Ege sahilde yürümeye çıktılar.
Ay ışığı denizin üstüne vuruyordu. Dalgalar kıyıya sakin sakin çarpıyordu.
Defne bir anda durdu.
“Şimdi sana çok önemli bir soru.”
Ege ciddi bir şey bekleyip ona döndü.
“Söyle.”
“Denize gece kıyafetle atlamak mı daha eğlenceli, yoksa ayakkabıyla kuma gömülmek mi?”
Ege birkaç saniye baktı.
“Sen gerçekten normal biri değilsin.”
“Bu iltifatı kabul ediyorum.”
Sonra Defne aniden ayakkabısını çıkarıp Ege’ye doğru kum fırlattı.
“Hey!”
“Yakalanırsan kaybedersin!”
Ve bir anda çocuk gibi kovalamaca başladı. Sahil boyunca koşuyor, birbirlerine kum atıp kahkahadan nefes alamıyorlardı. Bir ara Ege kayıp kuma düştü.
Defne gülmekten yere çöktü.
“Şu an tam bir felaketsin.”
“Bunun intikamı alınacak.”
“Göreceğiz.”
Rüzgâr saçlarını dağıtırken Defne bir an durup denize baktı. Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
“Biliyor musun… insanlar büyüdükçe böyle şeyleri bırakıyor.”
“Ne gibi?”
“Saçma olmayı. Özgür olmayı.”
Ege birkaç saniye sustu.
“Belki doğru insanlarla olunca bırakmıyorsundur.”
Defne ona baktı. İlk kez sessizleşmişti.
Tam o sırada kulübeden biri bağırdı:
“Defne! Ateşi söndürdün mü yine?!”
Defne gözlerini kapattı.
“Oops.”
Sonra ikisi birden kahkaha atarak kulübeye doğru koşmaya başladı. Arkalarında dalga sesleri, üstlerinde yıldızlarla dolu gökyüzü vardı.
Ve Ege ilk kez, unutulmayacak bir yazın başladığını hissediyordu.